This is part of the EU’s Driving Urban Transitions Partnership. We’re creating Living Labs that connect sustainable food production, community inclusion, and circular economy practices. In Strovolos, we’re turning urban spaces into hubs for regenerative farming and social innovation, involving migrants, youth, women, and the elderly in co-creating resilient local food systems.

Local TV coverage
 https://www.facebook.com/reel/1161233425504325

Patrick, our formidable, internationally respected and locally loved, craftsman of djembe drums, has been directly affected by the recent fires in the Limassol mountains. His workshop equipment has suffered considerable damage, though his home and the 23+ animals in his care have survived. He has been without electricity and basic resources for several days, with no clear indication of when conditions will improve or whether support will come.

Patrick has chosen to stay in Koilani to care for the animals and protect what remains of his craft materials, amid reports of increased theft in the area since the disaster.

If you would like to support him and safeguard the continuation of his craft, please contact Patrick directly to discuss his most pressing needs (+357 99 28 60 18) or get in touch with Chrystalleni (+357 99 58 63 69) for his bank details.

May it circle!

[edit: This event was taken on & organised by the Yalla collective <3]

A Conversation with Izzeddin Qassem and [TBA]
Part of the Cyprus Autobiography Festival
Hosted by Keno Publications, the Eimaste Cooperative, and [TBA]
Time & Place: To Be Announced

We invite you to join us -not just as audience, but as witness and participant- in an open discussion on pain, power, difference, strength, healing and belonging.

This gathering launches the first volume of Our Deepest Wounds Are Our Greatest Gifts, a conversation series exploring how lived wounds can become sources of strength, connection, and transformation.

It is also the second public action of the Cyprus Autobiography Festival: a decentralised platform for personal narrative, radical presence, and community. Through intimate and courageous storytelling, the festival seeks to disrupt dominant visibility structures and elevate voices and truths that otherwise remain unheard. We wish to share stories of struggle and becoming, not because they are resolved, but because they are alive.

About this Conversation
We gather around the story and thought of Izzeddin Qassem, a 26-year-old Palestinian MA student in Information Technology (Open University), currently in Cyprus through the Erasmus+ programme. Born with a physical disability, Izzeddin speaks about his condition not as an obstacle, but as a gift that affords him and others around him a source of deep insight and purpose. Rather than positioning this as a universal claim, Izzeddin offers it as a personal truth and a calling to share his inner strength and reveal to others their own, by inviting them, disabled or not, into a different relationship with struggle, difference, and transformation. On the occasion of Izzeddin’s offering, and his presence with us in Cyprus, we wish to open a conversation that weaves through personal stories and shared questions, listening, and presence. We open up not just a conversation about war, disability, and healing, but a conversation about what it means to be human in the presence of difference, to reimagine belonging, and the work required for being part of spaces of care.

An Invitation to connect
Aside from a conversation, this is also an invitation co-create and be part of a community of care that includes Izzeddin during his stay in Cyprus -through hospitality, friendship, value exchange, and presence. If you are open to co-living, shared meals, sharing transport, or simply connecting, please come. This is a practice in real interdependence and mutual support.

Access & Participation
We wish to be mindful about creating spaces of access, dignity, and interdependence. Please let us know in advance how we might support your participation.

Κάλεσμα για συμμετοχή: «Οι βαθύτερες μας πληγές είναι τα μεγαλύτερα μας δώρα» Vol 1. με τον Izzeddin Qassem

Σας προσκαλούμε -όχι μόνο ως κοινό, αλλά ως μάρτυρες και συμμέτοχους- σε μια ανοιχτή συζήτηση για τον πόνο, τη δύναμη, τη διαφορά, την ίαση και το ανοίκειν. Η συνάντηση αυτή αποτελεί τον πρώτο τόμο της σειράς συζητήσεων «Οι βαθύτερες μας πληγές είναι τα μεγαλύτερα μας δώρα», που εξερευνά την μεταμόρφωση των ανθρώπινων πληγών μας σε πηγές δύναμης, σύνδεσης και προσφοράς.

Είναι επίσης η δεύτερη δημόσια δράση του Φεστιβάλ Αυτοβιογραφίας Κύπρου: μιας αποκεντρωμένης πλατφόρμας προσωπικής αφήγησης, ριζικής παρουσίας και κοινοτικής φροντίδας. Το φεστιβάλ, μέσα από θαραλέες βιωματικές αφηγήσεις, επιδιώκει να διαταράξει τις κυρίαρχες δομές ορατότητας και να αναδείξει φωνές και αλήθειες που διαφορετικά δεν θα έρχονταν στην επιφάνεια. Μοιραζόμαστε ιστορίες αγώνα και εξέλιξης, όχι επειδή υπόσχονται λύσεις, αλλά επειδή είναι ζωντανές.

Λίγα λόγια για αυτή τη συζήτηση
Μαζευόμαστε γύρω από την ιστορία και τη σκέψη του Izzeddin Qassem, ενός Παλαιστίνιου φοιτητή Μεταπτυχιακού στην Πληροφορική (Open University), 26 ετών, που βρίσκεται στην Κύπρο στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus+.

Ο Izzeddin έχει γεννηθεί με σωματική αναπηρία, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως εμπόδιο αλλά ως δώρο: μια πηγή διορατικότητας και σκοπού. Δεν προτείνει αυτή την άποψη ως καθολική αλήθεια, αλλά ως προσωπική μαρτυρία και κάλεσμα: να μοιραστεί τη δύναμή του και να εμπνεύσει τους άλλους, ανεξαρτήτως αναπηρίας, να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με τη δυσκολία, τη διαφορά και την αλλαγή.

Πέρα από μια συζήτηση, η πρόσκληση μας αφορά τη συλλογική δημιουργία μιας κοινότητας φροντίδας που περιλαμβάνει τον Ιζεντίν κατά την παραμονή του στην Κύπρο, μέσω φιλοξενίας, φιλίας, ανταλλαγής αξιών και απλής παρουσίας. Εάν θα σας ενδιέφερε να προσφέρετε ή να λάβετε μέρος σε συγκατοίκηση, κοινά γεύματα, κοινή μετακίνηση ή και μόνο ανθρώπινη σύνδεση, κοπιάστε.

Πρόσβαση & Συμμετοχή
Ας δημιουργήσουμε μαζί ένα χώρο με αξιοπρέπεια, πρόσβαση και αλληλεξάρτηση. Επικοινωνήστε μαζί μας εκ των προτέρων για να δούμε πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε τη συμμετοχή σας. Η εκδήλωση θα διεξαχθεί στα αγγλικά, αλλά μπορεί να προσφερθεί αυθόρμητη μετάφραση στα ελληνικά, αν χρειαστεί.

“Mal-Nutrition is dedicated to mothers, broadly defined. I [Emily Yates-Doerr] wrote much of it at the height of the coronavirus pandemic, amid daily reminders of how the institution of American motherhood offloads the work of caring for the future onto women while isolating them from the communities and stripping them of the resources needed for this work. It has been chilling to watch today’s authoritarian politicians double down on the nuclear model of family, eviscerating public services and reproductive autonomy that offer women life outside of subservient domestic roles. To counter this horror I take solace in an image that went viral during my fieldwork of Guatemalan mothers blocking a highway in political protest. The women are completely in control—not scared, or weak, or vulnerable. Nutrition is often used to undermine mothers’ community-building power, but mothers are powerful too. ”
From Emily Yates-Doerr’s  Carson Prize Acceptance Statement, 2025 – https://4sonline.org/2025_emily_yates-doerr.php

Book download link: https://www.ucpress.edu/books/mal-nutrition/paper

Πιο κάτω στα Κυπριακά

The Star of Advent

Once upon a time, in a quiet village surrounded by snowy hills, lived a little girl named Eleni. It was the first day of December, and the villagers were busy decorating their homes for Christmas. Everyone in the village was excited, but Eleni felt restless.

“Why do we have to wait for Christmas to do something special?” she asked her grandmother, who was gently hanging a garland by the fireplace.

Her grandmother smiled and handed Eleni a small box tied with a silver ribbon. Inside was a wooden star, carved with tiny symbols that Eleni couldn’t understand. “This is your Advent Star,” her grandmother explained. “It will guide you as you prepare for Christmas. Each day, the star will glow a little brighter, but only if you fill it with acts of kindness and patience.”

Eleni tilted her head. “How does the star know what I do?”

“The star is magic,” her grandmother said mysteriously. “But magic only works if your heart is open.”

That evening, Eleni hung the star by her window. It looked plain, and no light came from it. “Maybe I need to do something kind tomorrow,” she thought.

The First Week of Advent

The next day, Eleni saw her neighbor, Mr. Pafos, struggling to carry firewood. She ran over to help him, even though the wood was heavy and the snow was cold. That night, as she stared at her star, a soft golden glow appeared in the center.

Excited, Eleni decided to keep going. Each day, she found little ways to help: she shoveled snow for a friend, baked cookies for her teacher, and even forgave her little brother when he broke her favorite ornament. Each night, her star glowed brighter, filling her room with a warm, golden light.

The Second Week of Advent

By the second week, the star’s light was bright enough to light up the whole window. People in the village began noticing its glow.

“What a beautiful star!” said her friend Theo. “Where did you get it?”

Eleni explained, and Theo decided to make his own Advent Star, promising to fill it with good deeds. Soon, others in the village began to do the same. Every window in the village started to twinkle with glowing stars.

The Third Week of Advent

One cold evening, Eleni saw an old traveler trudging through the snow. His coat was torn, and his face was pale from the cold. She ran inside, grabbed her warmest scarf, and gave it to him.

“Thank you, little one,” said the traveler, his eyes kind but tired. “Your light will guide many hearts.”

That night, when Eleni looked at her star, it was so bright it seemed to touch the sky. But something else had changed. The star now sparkled with tiny colors—blue, green, and red—like a rainbow. Her grandmother explained, “When your star shines so brightly, it helps others remember the spirit of Christmas: giving, forgiving, and love.”

The Fourth Week of Advent

As Christmas approached, the whole village had become a beacon of light. Each star, glowing with the kindness of the villagers, seemed to make the world outside the windows warmer and brighter, despite the snow.

On Christmas Eve, the village was alive with twinkling stars in every window, glowing softly against the snowy night. Eleni stood by her own window, admiring how brightly her star shone after a month of small but meaningful deeds. She thought of the moments that had filled it: helping her neighbor, baking cookies, forgiving her little brother, and giving her scarf to the traveler.

As she looked out, she noticed villagers gathering in the town square, holding their glowing stars. Her grandmother called her, and together they walked to join the others. When Eleni arrived, she was surprised to see the traveler standing among the crowd, smiling warmly. He held a star of his own, carved from wood and glowing just as brightly as hers.

“The kindness you showed me, little one, has traveled far,” he said. “I’ve shared your story with others, and now there are stars shining in villages beyond this one. Your light has spread farther than you can imagine.”

The villagers began singing carols, their voices rising into the cold night air. Eleni felt her heart fill with warmth—not from the star, but from the joy of being together.

As the singing ended, Eleni stepped forward. “This star has taught me that kindness can brighten even the darkest nights,” she said, her voice clear and confident, and with that, she climbed the tallest tree in the square and hung her star on its highest branch. Its golden glow illuminated the faces of the villagers, who cheered and clapped.

Eleni’s grandmother placed a hand on her shoulder. “You’ve given something special to this village, Eleni. And to the world.”

From that year on, the village gathered every Advent to light their stars together. The light grew brighter each year, spreading hope and kindness to everyone it touched.

Το Άστρον της Αντιλαμπής

Μια φορά τζιαι έναν τζαιρόν, σε έναν χωρκόν που ήταν περικυκλωμένον που χιονισμένες βουνοπλαγιές, εζούσεν μια μιτσιά, η Ελένη. Ήταν η πρώτη του Δεκέμβρη τζιαι ούλλοι οι χωρκάτες εκάμναν τες ετοιμασίες τους για τα Χριστούγεννα. Ο κόσμος έβαλλεν στολίθκια, εκρέμμαν λαμπάκια, τζιαι εστολίζαν τα σπίθκια τους. Αλλά η Ελένη ένιωθεν μια ανησυχία.

«Γιατί πρέπει να καρτερούμεν ως τα Χριστούγεννα για να κάμουμεν κάτι ξεχωριστό;» ερώτησεν την γιαγιά της, που εστόλιζεν μιαν γιρλάνταν κοντά στο τζάκι.

Η γιαγιά της εχαμογέλασεν τζι’ εδίαν της ένα μικρόν κουτίν δεμένον με ασημένια κορδέλλα. Μέσα ήταν ένα ξύλινο άστρο, σκαλισμένον με μιτσία-μιτσία σύμβολα που η Ελένη εν τα εκαταλάβαινεν.

«Τούτον εν το Άστρο της Αντιλαμπής σου», της εξήγησεν η γιαγιά της. «Εννά σε βοηθήσει να ετοιμαστείς για τα Χριστούγεννα. Κάθε μέρα, το άστρο εννά φωτίζεται λλίον παραπάνω, αλλά μόνον αν γεμίσεις τες μέρες σου με πράξεις καλοσύνης τζιαι υπομονής.»

Η Ελένη έγυρεν το κεφάλι της πλάγια. «Πώς ξέρει το άστρο τι κάμνω;»

«Το άστρο εν μαγικό», είπε μυστηριωδώς η γιαγιά της. «Αλλά η μαγεία δουλεύκει μόνον αν η καρδιά σου εν ανοιχτή.»

Εκείνην τη νύχτα, η Ελένη έβαλεν το άστρο της στο παραθύρι της. Εφαίνετουν σαν έναν απλόν στολίδιν, χωρίς ιδιαίτερην λάμψην. «Ίσως να χρειαστεί να κάμω κάτι καλόν αύριο», εσκέφτηκεν.

Η Πρώτη Εβδομάδα της Αντιλαμπής

Την επόμενη μέρα, η Ελένη είδεν τον γείτονα της, τον κύριο Παφίτη, να δυσκολεύκεται να κουβαλήσει ξύλα για το τζάκι του. Επήεν να του τανίσει, παρόλο που τα ξύλα ήταν βαρετά τζιαι το χιόνι ήταν παγωμένο. Την ίδια νύχτα, καθώς έβλεπεν το άστρο της, μια απαλή χρυσαφένια λάμψη εμφανίστηκεν στο κέντρο.

Ενθουσιασμένη, η Ελένη αποφάσισεν να συνεχίσει. Κάθε μέρα, έβρισκεν μικρούς τρόπους να βοηθά: εσκούπισεν το χιόνι για έναν φίλο, έψησεν κουλουρούθκια για τη δασκάλα της, τζιαι ακόμα τζιαι τον αδερφό της όταν της έσπασεν το αγαπημένο της παιχνίδι εν τον εμάλλωσεν. Κάθε νύχτα, το άστρο της έλαμπεν όλο τζι’ παραπάνω, γεμίζοντας το δωμάτιό της με μια ζεστή, χρυσαφένια λάμψη.

Η Δεύτερη Εβδομάδα της Αντιλαμπής

Ως τη δεύτερην εβδομάδα, το φως του άστρου ήταν τόσο δυνατόν που έφτασεν να φωτίζει ολόκληρο το παραθύρι της. Οι χωρκάτες άρχισαν να παρατηρούν τη λάμψη.

«Μα τι όμορφον άστρον!» είπε ο φίλος της, ο Θεόδωρος. «Πού το ήβρες;»

Η Ελένη του εξήγησεν, τζιαι ο Θεόδωρος αποφάσισεν να κάμει το δικό του Άστρο της Αντιλαμπής, τάσσοντας να το γεμίσει με καλές πράξεις. Σιγά-σιγά, τζι’ άλλοι χωρκάτες εκάμαν το ίδιο. Σε λλίες μέρες, ούλλα τα παραθύρκα του χωρκού άρχισαν να τρεμοσβήνουν με φωτεινά άστρα.

Η Τρίτη Εβδομάδα της Αντιλαμπής

Ένα παγωμένο βράδυ, η Ελένη είδεν έναν ηλικιωμένον ταξιδιώτη να περπατά στο χιόνι. Το παλτόν του ήταν σχισμένον, τζιαι το πρόσωπό του ήταν χλωμόν που το κρύο. Έτρεξεν μέσα, επήρεν τη πιο ζεστή της σιάρπα, τζιαι του την έδωκεν.

«Ευκαριστώ σε μιτσιά μου», της είπε ο ταξιδιώτης, με μάθκια γεμάτα καλοσύνη αλλά τζιαι κούραση. «Το φως σου εννά οδηγήσει πολλές καρδιές.»

Την ίδια νύχτα, το άστρο της Ελένης εν εφώτιζεν μόνο χρυσάφι, αλλά εσπίθισεν τζιαι μιτσές χρωματιστές λάμψεις—μπλε, πράσινο τζιαι κόκκινο—σαν ουράνιο τόξο.

Η Τέταρτη Εβδομάδα της Αντιλαμπής

Σαν εζύγωνναν τα Χριστούγεννα, το χωρκόν ούλον τζαι παραπάνω έλαμπεν σαν φάρος φωτός. Κάθε άστρον, που ελάμπεν με την προσφοράν τζαι αλληλοβοήθειαν των χωρκατών, έκαμνεν τον κόσμον μεσα που τα παραθύρκα να φαίνεται πιο φωτεινός ακόμα τζαι που το σιώνιν.

Την Παραμονήν των Χριστουγέννων, το χωρκόν ήταν γεμάτον ζωήν. Η Ελένη εστέκετουν στο παραθύριν της, θαυμάζοντας πόσον όμορφα έλαμπεν το άστρο της μετά που έναν μήνα γεμάτον μιτσιές μιτσιές όμορφες πράξεις καλοσύνης τζαι αλληλοβοήθειας. Εσκέφτετουν μιαν μιαν τες στιγμές που το εγεμίσασιν τζαι τις γλυκές πράξεις των γειτόνων της που είχαν γεμίσει τα δικά τους.

Καθώς έβλεπεν έξω, παρατήρησεν τους χωρκανούς να μαζεύκουνται στην πλατεία, κρατώντας τα άστρα τους. Εφώναξεν την η γιαγιά της τζιαι μαζί επερπατήσαν τζαι ενωθήκαν με τους υπόλοιπους. Σαν εφτάσαν, η Ελένη εξεπλάγηκεν να δει τον ταξιδιώτη να στέκεται μεσα στο πλήθος, χαμογελώντας θερμά. Εκρατούσεν έναν άστρο δικόν του, σκαλισμένον που ξύλον, που ελάμπεν όπως το δικό της.

«Η καλοσύνη που μου έδειξες, μιτσιά μου, έφτασεν μακριά», της είπε. «Εμοιράστηκα την ιστορία σου με άλλους, τζιαι τωρά υπάρχουν άστρα που λάμπουν σε χωρκά πιο πέρα που τούτον. Το φως σου εξεκίνησε έναν ταξίδιν πιο μεάλον απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς.»

Οι χωρκανοί αρχίσαν να τραγουδούν κάλαντα τζαι οι φωνές τους ανεβαίναν μες στον παγωμένον νυχτερινόν αέρα. Η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να γεμίζει ζεστασιά—όι που το άστρο, αλλά που τη χαρά που ήταν μαζί με τους άλλους.

Όταν τα τραγούδια εσταματήσαν, η Ελένη επροχώρησεν μπροστά. «Τούτο το άστρο μου έμαθεν ότι η καλοσύνη μπορεί να φωτίσει ακόμα τζιαι τες πιο σκοτεινές νύχτες», είπεν με φωνή καθαρή τζαι δυνατή. Τζαι εσκαρφάλωσεν το πιο ψηλό δέντρο στην πλατεία τζιαι εστερέωσεν το άστρο της στο πιο ψηλό κλωνίν. Η χρυσή του λάμψη εφώτισεν τα πρόσωπα των χωρκατών με χαράν τζαι περηφάνειαν.

Η γιαγιά της έβαλεν το σιέριν της στον ώμο της. «Έδωκες κάτι πολύτιμον σε τούτο το χωρκόν, Ελένη. Τζιαι στον κόσμο ούλλον.»

Που τζείνη τη χρονιά τζιαι μετά, ούλλο το χωρκόν εμαζεύκετουν κάθε Αντιλαμπή για να ανάψουν μαζί τα άστρα τους. Το φως εγίνετουν κάθε χρόνο πιο λαμπρόν, σκορπώντας ελπίδαν τζιαι καλοσύνην σε ούλλους που εσυναντούσεν.